donderdag 4 juni 2015

Paarden opzetten



´Jouke! Niet naar de benen van de paarden happen!´
Ik loop met twee pick-up touwtjes naar het hek waar onze Friese merries Foekje en Wypkje  op me staan te wachten. Ze staan met hun grote, zwarte hoofden over de stroomdraad gebogen, precies zover als ze durven.

Jouke is de hond. Jouke Bliksem. Hij wil de paarden plagen. En dat mag niet van mij. Na een ernstige vermaning gaat hij bedrukt bij de brievenbus zitten. Ik maak de touwtjes aan de halsters van de paarden vast. Dan druk ik de knoppen van het tikkastje naar beneden, zodat de stroom van de draad gaat en maak ik het hek open.

‘Kom maar,’ zeg ik tegen Foekje en Wypkje en maak een aanmoedigend klikgeluid met mijn tong. Ik trek aan de touwtjes en loop naar de stal. De paarden stappen bedaard achter me aan.

Dan stuift Jouke op me af. Hij blaft obstinaat. Ik scheld hem uit en Wypkje maakt een sprongetje. Foekje trekt aan haar touw en ik weet niet hoe het precies gebeurt, maar Wypkje trapt op mijn voet. Een paard van minstens zeshonderd kilo. Ik ben bang dat mijn tenen aan gort zijn.
Dat valt gelukkig mee, maar het doet zeer! Hinkend en scheldend, lukt het me uiteindelijk de paarden op te zetten. Zo heet dat, als je ze naar de stal brengt. Ik vind dat nog steeds een vreemde term, krijg er hele andere beelden bij.

Daar staan ze, in een baan van schuin invallend avondlicht. Stofdeeltjes geven de scene een sepiakleurige, antieke waas. Zwaluwen kwinkeleren in de spanten en Foekje briest van tevredenheid. Ik leun op de hooivork en kijk naar het tafereel. Jouke komt bij me zitten.

‘Brave hond,’ zeg ik. En ik meen het ook nog.

Groentje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten