woensdag 4 november 2015

De Ledenvergadering



Boeren verkopen hun melk niet zelf aan de supermarkt. Dat doet de coöperatie voor hen. Bijna alle melkveehouders zijn er bij één aangesloten. Ze hebben daarbij een flinke vinger in de pap, want zij zijn immers de eigenaren. Mijn boer oefent zijn invloed zelfs uit als districtsraadslid. Reden genoeg voor mij, om eens een kijkje te nemen bij een ledenvergadering.

Hij is meteen druk in gesprek, dus ik kies een willekeurig tafeltje. Tussen de koffiekopjes staat een vlaggetje met het logo van de melkcoöperatie er op. De zaal stroomt vol. Ik zie voornamelijk mannen en ze lijken elkaar allemaal te kennen. Spijkerbroeken met ruitjesoverhemden voeren de boventoon. Even vraag ik me af waarom mijn boer een colbertjasje draagt, maar dan zie ik dat alle bestuurders die dragen. Ook hier bestaat een rangorde.

Er komt er een oudere dame binnen. Ze kijkt zoekend rond. Zodra ze mij in het vizier krijgt, stevent ze op me af. Omdat ik een vrouw ben, vermoed ik.

Waarom ik aan deze vergadering deelneem, wil ze weten.
‘Ik ben zelf geen lid,’ zeg ik. ‘Maar de coöperatie is erg belangrijk voor mijn vriend.' En ik knik naar mijn boer.
Woon ik op de boerderij, is de volgende vraag. We wisselen personalia uit en zoeken net zolang, totdat we een link met elkaar gevonden hebben. Haar broer blijkt getrouwd met een vrouw, die weer de zus is van een vriend van ons. Voilà, de basis voor vertrouwelijkheid is gelegd.
‘Mijn man kon vanavond niet komen en daarom ben ik er,’ legt ze uit.

Dan is het tijd voor een promotiefilm. De beelden proberen een verband te leggen tussen ons, in dit dorpshuis  te Tytsjerksteradiel en de wijde wereld. We zien glimlachende Chinezen met dikke kleuters aan de hand en gelukkige Afrikaanse gezinnen. Hun glanzende kindjes hebben witte snorren van de melk. Steeds zoeft de camera, begeleid met een opzwepend muziekje, over de globe, naar weer een ander continent. Overal zijn ze blij met ons prachtige product.

De sfeer in de zaal verandert. We zwellen van trots. Wij leveren een bijdrage aan de gezondheid van de wereldbevolking, aan de oplossing van het voedselvraagstuk! Ik heb hierbij wel een aantal bedenkingen, maar om de pret niet te bederven, houd ik die voor me.

Van de trotse, brede blik op de wereld blijft helaas weinig over, als we het tweede agendapunt behandelen. De coöperatie stelt voor alle kalveren binnen 24 uur, verplicht te blikken.

Dat betekent dat het kalf dan al, zo’n geel plastic kaartje met een identiteitsnummer er op,  in het oor moet krijgen. Achterliggende gedachte is, dat de boeren zo minder kunnen sjoemelen. Dat doen ze nu blijkbaar, om kalveren wat groter te kunnen verkopen. Grotere kalveren brengen namelijk meer op. Soms is het echter weer lonend om zwakke diertjes eerder van de hand te kunnen doen. Deze speelruimte staat nu op het spel.

Er ontstaat een verhitte discussie met veel gegrom en rode hoofden. Uiteindelijk besluit de voorzitter aan het bestuur terug te koppelen dat er in dit district ‘ernstige bezwaren leven, met betrekking tot deze voorgenomen maatregel.’

De toon is echter gezet en het wordt pas weer gezellig als er bier met broodjes beenham, wordt geserveerd.

‘Wat een ellende dat er overal regeltjes voor moeten worden bedacht,’ moppert mijn boer als we door de nacht naar huis rijden, ´De hele avond is verspild aan bureaucratisch gezeur. Waarom kunnen de meeste mensen niet verder denken dan hun neus lang is?´
‘Tsja, ze denken eerst aan hun eigen belang. Het is welbeschouwd een wonder dat er coöperaties bestaan,’ probeer ik te relativeren.

Dan klinkt Queen uit de radio en om ons af te reageren, zingen we luidkeels mee:

I want it all,
I want it all
and I want it now!


Groentje



Geen opmerkingen:

Een reactie posten