maandag 5 maart 2018

Kefir in Tirol





Ik tuur naar de blinkend witte helling. Er zoeven tientallen skiërs  voorbij, maar mijn boer zie ik nergens. Terwijl hij toch op zou moeten vallen, in zijn melkersoveral, die hij bij wijze van skipak draagt.
We zijn beginnelingen  en hebben net onze eerste les er opzitten. Ik peddel nog wat rond op het kinderheuveltje. Dat was mijn boer natuurlijk te min, dus hij nam de lift naar boven en sindsdien is hij spoorloos.
Eindelijk zie ik hem aankomen, met ijzingwekkende snelheid. Ik roep zijn naam. Dan krijgt hij mij in het vizier en laat zich vallen. Vlak voor mijn voeten komt hij tot stilstand.
‘Fijn dat je er bent,’ zeg ik, ‘Zullen we gaan? We moeten nog melk voor de kefir halen.’

Kefir is een fris zure melkdrank, die beroemd is om zijn heilzame effect op de gezondheid. Wij maken het daarom iedere dag. En dat is heel gemakkelijk. Je doet de kefirkorrels, die bestaan uit melkzuurbacteriën en gisten, in een kan melk en laat die een etmaal staan. De volgende dag is de melk kefir geworden. Het enige probleem is dat de korrels dood gaan, als ze niet op tijd verse melk krijgen. We hebben ze daarom mee genomen op vakantie.

En zodoende rijden we even later door de bergen op zoek naar een melkveehouderij. Want melk, direct van de boer, is natuurlijk de beste. We stoppen bij een robuust gebouw met veel houtwerk. Er staan kuilrollen in het bekende pastelkleurig plastic naast. Hier zijn we vast aan het goede adres.
‘Volluk!”
De ontvangst is allerhartelijkst. Net als in Nederland is het melkerstijd, maar de boer neemt de tijd en toont ons trots zijn twintig Tiroolse Grijzen, het regionale ras. De meeste Oostenrijkse boeren die wij zagen, hebben dat type en ook ongeveer dat aantal koeien.

Hoeveel stuks vee wij hebben?
We durven de waarheid niet te zeggen en halveren het werkelijke aantal.
De man slaat nog stijl achterover. Maar zij hoeven niet van hun veestapel te leven, vertrouwt  hij ons toe. Zoals hier gebruikelijk is, hebben hij en zijn vrouw nog een baan.
‘Waarom heeft die koe een klem op zijn hoorns,’ vraag ik.
‘Dat is om ze  mooi in vorm te krijgen.’
Deze boer doet mee aan shows. Of wij ook belangstelling hebben? Vanavond is er een koeiententoonstelling in het nabijgelegen dorp.

En zo kan het gebeuren dat we in een horde enthousiaste Tirolers verzeild raken en meejuichen als hun  koeien, ieder met een kleurrijke band en een bel om de hals, worden voorgeleid. Ik vind vooral de pluizige oren en zachte oogopslag van dit vee mooi, maar het gaat natuurlijk om serieuzere zaken, zoals uierophanging en beengestel. Én de vorm van de horens. Dat laatste vind ik sympathiek. Dat niet alles om productie draait.

Oh ja, de melk.
Die is prima kefir geworden!


Groentje




Geen opmerkingen:

Een reactie posten