donderdag 10 mei 2018

Feestvarken




“Doe je dat aan?” vraagt mijn boer als ik in een mooie jurk naar beneden kom.
“Ja, hoezo?”
We gaan naar een themafeest, met als speciale activiteit het slachten van een varken.
“Wat?!

Ik had me verheugd op een middagje lui keuvelen, onder het genot van door anderen aangevoerde hapjes en drankjes. Zuchtend vis ik een schort uit de kast en prop die samen met het kadootje in mijn handtas. 

Ik kan het bijna niet geloven, maar als we aankomen zijn de eerste gasten al aan het uitbenen. De keukentafel ligt bezaaid met bloederige delen en er wordt enthousiast met levensgevaarlijke messen gezwaaid. De sfeer is geanimeerd. Deze mensen beleven iets unieks; iets authentieks. Er is er één die ervaring heeft en de rest luistert gretig naar zijn aanwijzingen. 

Mijn bewondering voor de gastheer groeit met de minuut. Wat een briljant idee: wij betalen de slager voor iets dat hij zijn vrienden gratis laat doen. En die ervaren het als een traktatie! Ik moet zelfs wachten op mijn beurt.

Ik kijk even in de schuur. Daar knorren twee lieve biggen. Ik kriebel ze achter hun oren en fantaseer over ook een paar varkentjes. We zouden zo een hoekje land voor ze kunnen afzetten. Bovendien vind ik een varkenslapje op zijn tijd niet te versmaden.

Ik herinner me de Italiaanse boeren waar ik in een vorig leven vaak kwam. Zij hadden ook varkens en mijn dochter was dol op die beesten. Op een dag vroeg boer Giampiero of ze bij de varkens wilde kijken. Dat wilde ze wel. Hij gebaarde dat ze mee moest komen, maar liep een onverwachte kant op: niet naar het varkenshok. We volgden hem toch maar. Hij opende een deur en ja hoor: daar hing het varken, in twee helften. Onder iedere helft stond een emmer bloed.

Verschrikt keek ik naar mijn kleine meid, hoe zou ze dit opnemen? Zij luisterde echter geïnteresseerd naar wat Giampiero vertelde:
“Kijk dat wordt heerlijke ham, daar maakt Marta worst van en dat is ideaal om te roosteren. Een beetje rozemarijn erbij…”

Zonder een spoor van sensatiezucht benoemde hij ieder deel van het beest. Giampiero dacht dat mijn zesjarige dochter het interessant zou vinden hoe een varken in vleeswaren verandert en daar had hij gelijk in. Doordat hij er zo gewoon over deed, vond ze het ook niet eng, of zielig.

In het moderne leven zijn we ver van deze mentaliteit afgedreven. De meeste mensen kopen onherkenbare stukken vlees, verpakt in glimmend plastic, bij de supermarkt om ze daarna gedachteloos te verorberen.

Maar misschien is er sprake van een kentering, nu het uitbenen van pas geslachte dieren kennelijk als feestelijk wordt beschouwd.

Dan verschijnt het feestvarken zelf in de deuropening.
“Wil jij ook even worsten draaien? Dat mag hoor. Het kan nu.”
‘Ja leuk,” roep ik en bind mijn schort voor.


Groentje

Geen opmerkingen:

Een reactie posten