maandag 21 januari 2019

Hete Mutsen



Aan tafel zitten twee loonwerkers. Ze hebben hun overalls en jassen bij de deur uitgedaan, maar de mutsen opgehouden. Een vreemd gezicht, vind ik, en het lijkt me ook nogal zweterig. Toch is het heel normaal voor de werkers die ‘s winters bij ons aanschuiven. Hun mutsen zien er ook altijd hetzelfde uit: donkerblauw, met reclame van één of ander agrarisch toeleveringsbedrijf er op. Mijn boer heeft ook een paar van zulke hoofddeksels. Ze knetteren van de statische elektriciteit als je ze oppakt. Hij draagt ze graag in combinatie met zijn bodywarmer, een geschenk van weer een ander bedrijf.

We krijgen nogal wat cadeaus. En afgelopen december was het helemaal feest: wijn, wild, gebak, rollades, een sjaal, nog meer mutsen… Dat is natuurlijk wel leuk, maar het kan volgens mij alleen betekenen, dat er veel aan ons wordt verdiend.

Ik ruim de keukentafel leeg om ruimte te maken voor de kopjes. De tijdschriften schuif ik op een bult. Het zijn bijna allemaal landbouwtijdschriften, aan ons geadresseerd. We krijgen ze gratis toegestuurd. Hoewel, wat is gratis? Ik vraag me af hoe groot hun invloed is.
“Hard melken!” zie ik in vette letters op een glossy cover staan. Er staat een gefotoshopte koe onder, waarvan vooral de enorme uiers opvallen. Bah, denk ik.

Maar terug naar de koffie.

Als we allemaal genoeglijk zitten te drinken, stelt één van de werkers opeens een wel heel ongezellige vraag:
“Houden jullie ermee op?”
“Waarmee?” reageer ik verbaasd.
“Nou met het bedrijf?”
Alle hoofden draaien nu richting mijn boer.
“Waar heb je dat gehoord?” vraagt die.
“Uh, dat weet ik niet meer.”
“Is het niet zo dan?” vraagt de andere nu.
“Niet dat ik weet,” lacht mijn boer, “Iemand nog koffie?”

“Het heeft waarschijnlijk te maken met de verkoop van fosfaatrechten,” zegt hij, als we het er later nog even samen over hebben “Een paar mensen weten dat wij er wat verkocht hebben en daar zijn de praatjes vast begonnen.”

Fosfaatrechten heb je nodig om melk te mogen produceren en boeren willen er daarom zoveel mogelijk van hebben. Als iemand fosfaatrechten verkoopt, kan dat vanuit boeren perspectief alleen maar betekenen, dat die er de brui aan geeft.

”Dat wij groeien in kwaliteit, in plaats van kwantiteit, gaat hun boven de pet,” zucht mijn boer.
“Of muts,” prevel ik.

Ik sta vooral weer versteld van het geroddel van boeren onderling. Toen mijn boer en ik net een relatie hadden, wist iedereen het zeker: mijn boer zou met de melkster trouwen en ze was al zwanger van hem. Dit gerucht was gebaseerd op het feit, dat haar naam een paar letters gemeen had met die van mij.
Ik bedoel maar… Het valt blijkbaar niet mee zelf na te denken en het hoofd koel te houden. Óók niet voor degenen met gezond boerenverstand.

Best gevaarlijk.



Groentje

2 opmerkingen:

  1. Ik hoop dat meer boeren voor kwaliteit gaan en natuurlijk beheer. Dat zou de wereld een stuk beter en mooier maken.

    Gr Jan(Wilde een Tuin)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hallo allemaal, mijn naam is Ophélie Aurélien Ik woon bij het Choco-verhaal in België. Ik was gewond en had een gebroken hart toen er zeven maanden geleden een groot probleem ontstond tussen mij en mijn man. zo verschrikkelijk dat hij de zaak voor de rechter bracht voor een scheiding. Hij zei dat hij nooit meer bij hem wilde wonen en dat hij niet meer van me hield. Dus pakte hij het huis uit en zorgde ervoor dat ik en mijn kinderen veel pijn leden. Ik probeerde al mijn mogelijke middelen om hem terug te krijgen, na veel bedelen, maar alles was invail. En hij bevestigde dat hij zijn beslissing nam en dat hij me nooit meer zou zien. Dus op een avond, toen ik terugkwam van het werk, ontmoette ik een oude vriend van mij die ook met mijn man in hetzelfde bedrijf werkte, dat hij me belde en me vroeg wat het probleem is met mijn man. Dus legde ik alles aan hem uit, dus vertelde hij me dat de enige manier om mijn man terug te krijgen is om een ​​spell caster te bezoeken omdat het echt voor hem werkte. Dus ik geloofde nooit in een spreukgieter, maar ik had geen andere keuze dan zijn advies op te volgen. Toen gaf hij me een e-mail doctorosagiede75@gmail.com een ​​spingieter die hij bezocht. Dus de volgende ochtend stuurde ik een bericht naar de e-mail die hij me gaf, en de spellmeester verzekerde me dat ik mijn man binnen twee dagen terug zou krijgen als ik zijn instution zou volgen, dus deed ik alles wat hij me vroeg. De volgende ochtend, zo verrassend, belde mijn man die me de afgelopen zeven maanden niet had gebeld om me te vertellen of er een andere manier was om terug te komen in mijn leven. Gedurende 7 maanden Drosagiede maar met een glimlach op mijn gezicht, zodat hij terug in mijn leven kwam, met veel liefde en vreugde, verontschuldigde hij zich voor zijn fout en voor de pijn die hij mij en onze kinderen veroorzaakte. Vanaf die dag was onze relatie sterker dan voorheen, ik zou je adviseren als je problemen hebt om hem geluk te stellen.

    BeantwoordenVerwijderen