maandag 1 april 2019

Wankel Vlot



Ligt daar een koe in de sloot? Dat kan toch niet waar zijn, de koeien staan nog allemaal op stal. Toch zie ik iets van hetzelfde formaat bewegen.

Als ik ernaar toe loop, blijkt het een vlot te zijn. Een vlot met kinderen. Dat heb ik hier nog nooit gezien! Straks vallen ze in het koude water...

Ik moet om mijn bezorgde gedachte lachen, want gisteren beklaagde mijn boer zich nog over het feit dat kinderen tegenwoordig van die watjes zijn. Ze zijn met geen stok naar buiten te krijgen en beleven hun avonturen liever virtueel. Net als ieder ander worden kinderen verleid en opgeslokt door beeldschermen. En dan zijn er natuurlijk nog de ouders, die fanatiek over hun kroost waken.

Ik sprak laatst met iemand van natuur- en milieueducatie. Haar missie is om ieder kind naar buiten te krijgen. Daar heeft ze allerlei leuke programma’s voor bedacht, die vooral door scholen worden uitgevoerd. Zo komen de kinderen nog eens op een boerderij bijvoorbeeld. Dat vinden ze best leuk hoor. Maar om nu zelf naar een boer te fietsen, of door een weiland te lopen!

Dan zie ik het vlot angstwekkend naar één kant overhellen. De grootste jongen van de drie begint instructies naar de anderen te schreeuwen.

“Hallo!” meng ik me in het tumult, “Wat doen jullie daar?”

“Niks!” roepen ze in koor terug.

“Passen jullie wel op?”

“Ja hoor.”

Ik erger me aan mezelf: echt zo’n stom grote-mensen-praatje.

Ik kijk toe hoe ze met van planken gemaakte peddels het vlot proberen voort te bewegen. Hun broeken zijn nat, maar dat lijkt ze niet te deren. Ik besluit ze met rust te laten.

De mooiste herinneringen van mijn jeugd gaan over buiten spelen. En over spelen op de boerderij in het bijzonder. Mijn vader was timmerman, maar ik kon mijn hart ophalen bij een vriendinnetje, een boerendochter. Daar was altijd iets te beleven. Als ik weer thuis kwam, wilde ik niet onder de douche, want ik rook zo lekker, vond ik zelf. Mijn moeder was een andere mening toegedaan. Toch vond ze het prima dat ik me als een boerenkind gedroeg.

Misschien was dat anders geweest, als ze wist wat ik allemaal uitspookte.

We deden namelijk heel gevaarlijke dingen. Als ik eraan terugdenk, verbaas ik me dat er niet meer ongelukken gebeurden. We reden mee in de opraapwagen, liepen over de hanebalken, slingerden aan pickup touwen boven de stal, groeven hele gangenstelsels onder het hooi…

Wat was het heerlijk om zonder toezicht van volwassen rond te zwerven en te doen wat in je opkwam! Ik gun de kinderen van nu die vrijheid ook zo. Aan de andere kant: kun je missen wat je nooit ervaren hebt?

Dan begint het te regenen en loop ik snel naar huis. Op de stoep tuur ik nog even over de weilanden, waarboven donkere wolken zich samenpakken.

De jongens kan ik niet meer zien.


Groentje

1 opmerking:

  1. Hallo allemaal, mijn naam is Ophélie Aurélien Ik woon bij het Choco-verhaal in België. Ik was gewond en had een gebroken hart toen er zeven maanden geleden een groot probleem ontstond tussen mij en mijn man. zo verschrikkelijk dat hij de zaak voor de rechter bracht voor een scheiding. Hij zei dat hij nooit meer bij hem wilde wonen en dat hij niet meer van me hield. Dus pakte hij het huis uit en zorgde ervoor dat ik en mijn kinderen veel pijn leden. Ik probeerde al mijn mogelijke middelen om hem terug te krijgen, na veel bedelen, maar alles was invail. En hij bevestigde dat hij zijn beslissing nam en dat hij me nooit meer zou zien. Dus op een avond, toen ik terugkwam van het werk, ontmoette ik een oude vriend van mij die ook met mijn man in hetzelfde bedrijf werkte, dat hij me belde en me vroeg wat het probleem is met mijn man. Dus legde ik alles aan hem uit, dus vertelde hij me dat de enige manier om mijn man terug te krijgen is om een ​​spell caster te bezoeken omdat het echt voor hem werkte. Dus ik geloofde nooit in een spreukgieter, maar ik had geen andere keuze dan zijn advies op te volgen. Toen gaf hij me een e-mail doctorosagiede75@gmail.com een ​​spingieter die hij bezocht. Dus de volgende ochtend stuurde ik een bericht naar de e-mail die hij me gaf, en de spellmeester verzekerde me dat ik mijn man binnen twee dagen terug zou krijgen als ik zijn instution zou volgen, dus deed ik alles wat hij me vroeg. De volgende ochtend, zo verrassend, belde mijn man die me de afgelopen zeven maanden niet had gebeld om me te vertellen of er een andere manier was om terug te komen in mijn leven. Gedurende 7 maanden Drosagiede maar met een glimlach op mijn gezicht, zodat hij terug in mijn leven kwam, met veel liefde en vreugde, verontschuldigde hij zich voor zijn fout en voor de pijn die hij mij en onze kinderen veroorzaakte. Vanaf die dag was onze relatie sterker dan voorheen, ik zou je adviseren als je problemen hebt om hem geluk te stellen.

    BeantwoordenVerwijderen